خرید بک لینک
بعضی ها پوست صورتشان، رنگ گونه هایشان، حالت چشمهایشان یک جوری است. یک جوری که انگار هیچ غصه ای ندارند. اصلا انگار تا به حال غصه را تجربه نکرده اند.یک جوری بیخیال و فارغ است، حالت بدنشان، نرمی انگشتانشان. بعضی ها ظاهرشان جوری است که انگار زندگی با آنها طور دیگری تا میکند.دختری که در قطار، روبه رویم نشسته، همین حال را دارد. کتونی سفید به پا کرده و سر زانوی شلوار جین اش پاره است. سرش توی گوشی موبایلش است. تاری از موهای سیاه اش جدا افتاده و در هوا است.بقیه ی آدمهای قطار تار میشنود جلوی چشمهایم، فقط او را میبینم که پوستش یک جوری است که انگار نمیداند رنج چیست.آیا به راستی مفهوم درد را فهمیده؟ میداند رنج چیست؟ گریه های شبانه زیر پتو را تجربه کرده؟ رسیده روزی که گیر کند بغض در گلویش؟ شده اشک حلقه بزند در چشمهایش و هی زور بزند که نریزد؟ تا به حال انگشتش با تیزی چیزی بریده؟ تا به حال شده از شدت دلشوره، شکم درد بگیرد؟ تا به حال شده از ناتوانی تحمل سختی روزگار، کاری نباشد که بتواند بکند؟آه میکشم.آدم عاقل مغزم، میگوید: همه ی موجودات درد میکشند و میدانند رنج چیست. زندگی برای همه ی آدمها بالا و پایین دارد. و بعد یادآوری میکند که: تو خودت این را میدانی و حتی اسم اینجا را گذاشته ای، سخت و ساده های زندگی من!دوباره آه میکشم.من نمیدانم صورتم از نگاه دیگران چه حالی دارد. اما هر بار که در آینه پوستم را، چشمهایم را میبینم، هر بار که تار مویی از سرم جدا میافتد و در هوا میبینم اش، هر زمان که دست میکشم روی انگشتانم، پوست بدنم را لمس میکنم، اولین چیزی که میبینم رنج است و درد. فرقی نمیکند که کجا باشم یا سرگرم چه کاری باشم، مهم نیست چه به تن کرده ام، فرقی نمیکند که چه رنگ ماتیکی زده باشم. من قبل از هر چه

برچسب: نویسنده: نرگس عباسیان تاريخ: پنجشنبه 10 خرداد 1403 ساعت: 22:57

سالها پیش، شاید قبل از اینکه من و خواهرم به دنیا آمده باشیم، زلزله ای بزرگ آمده در جایی در شهر. درست در اطراف گسلی که دست برقضا خانه ی ما روی آن قرار دارد.لرزش های زیادی هر چند وقت یکبار احساس میشوند و چهارستون خانه را میلرزانند. کارشناسان این لرزهای کوچک را هشداری برای یک زلزله ی چندین ریشتری میدانند. مهیب و آنقدر بزرگ که همه چیز را باهم به دهان گسل خواهد فرو برد. در این شرایط ما همچنان، سالهاست که در آن خانه زندگی میکنیم. همچنان که دراز کشیده ایم روی تخت، یک پای مان از آن آویزان است که اگر لرزشی احساس شد، به سرعت بجهیم زیر تخت.همانطور که در بشقاب هایمان غذا میخوریم، آماده ایم که به سرعت زیر میز بپریم.در کنج دیوارها یا پای ستونهای خانه مینشینیم.ما عادت کرده ایم که چیزی بلزرد، در اطرافمان یا در دلمان. دیشب فکر کردم، چه میشود اگر با خواهرم روبه روی تلویزیون بنشینیم و فیلم ببینیم؟! چه میشود اگر استکان چای بلرزد و ما ندویم سمت در؟! چه میشود اگر کنار هم بنشینیم و به ترک های سقف خانه فکر نکنیم؟!دیشب به خواهرم گفتم: بیا اینبار نترسیم اگر لرزه ای را احساس کردیم، حتی اگر قرار است آن لرزش آخرین باشد.گفت: ناامید نشو.گفتم ما نمیدانیم زندگی در درون گسل چگونه است؟! شاید آنجا دلشوره و اضطراب معنایی نداشته باشد.

برچسب: نویسنده: نرگس عباسیان تاريخ: پنجشنبه 10 خرداد 1403 ساعت: 22:57

صفحه بندی